روزه ام، روزه سکوت. و این یعنی اینکه تا اطلاع ثانوی به هیچ تماسی اعم از تلفن، اس ام اس، میل، پی ام و قس علی هذا پاسخ نخواهم داد. با تشکر

خداوندا ما را از شر دخترعموهای رجیم و فضول ایمن بدار!

الهی آمین!

تموم فن بوک موبایل رو زیر و رو می کنم. کسی نیست که بشه تو این غروب، حجم دلتنگی رو باهاش تقسیم کرد. اونهایی هم که قبلا همدل بودن الان چنان در پیچ و تاب زندگی و کار غرق شده اند که وقتی برای دلتنگی تو ندارن. حالا غم بی همزبونی هم به غم دلتنگی اضافه میشه. دل به دریا می زنم. یه اس ام اس می فرستم، حرفی از دلتنگی نیست... اما خب... هیچکس لحن دلتنگت رو پشت جمله های بی ربط متوجه نمیشه! گذشت اون زمون که میشد تموم دلتنگی ها رو قسمت کرد، شادیها رو قسمت کرد. هنوز شادیها قسمت میشه اما دلتنگی ها نه! خودت تنهایی باید هضمشون کنی! سخته. باید قبول کرد.

فکر کنم هیچ چی بدتر از این نیست که همزبون نداشته باشی. امروز برگشتم عقب. فکر کنم تا سه-چهار سال. هیچکس نبود. خودم هم باورم نمی شد اینهمه مدت تنها بوده باشم.خودم نه، دلم. غیر از این چند صباحی که دور و برم خلوت شده همیشه اطرافم شلوغ بود اما... چه دردی است در میان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن...

از کسی گلایه ای نیست. زندگی امروز وقتی باقی نمی گذاره. اینقدر دغدغه های زندگی زیاده که کسی وقت نداره به قصه دلتنگی های تو گوش کنه. منم خیلی وقته که یاد گرفتم دنبال گوش نگردم. این حرفها گفتن نداره اونم واسه آدمهایی که روز به روز غریبه تر میشن، اینقدر غریبه که یادت میره روزی فقط سری از هم سوا بودید. شاید همین، من و امثال من رو روز به روز در دنیای مجازی بیشتر و بیشتر غرق می کنه. آدمهای مجازی داوطلبانه گوش میشن برای شنیدن. اما تو هم خوب میدونی که گوشهای مجازی هیچوقت قابلیت اون دستی رو که رو شونه ات میشینه ندارن، اون شونه ای که روش اشک بریزی رو ندارن، حتی اون انگشتی رو که اشکهات رو پاک می کنه رو هم ندارن. حتی اون نگاه رو که باهات همدردی کنه رو هم ندارن...

دلم یه آغوش بی دغدغه می خواد. دلم یه دل بزرگ میخواد که صدای قلبم رو بشنوه. دلم کسی رو میخواد که من رو بفهمه، بدون اینکه چیزی بگم. مرد و زنش فرقی نداره. دلم یه دوست میخواد. یه کسی که بشه باهاش حرف زد بدون واهمه از سرکوفت و سرزنش، بدون واهمه از اینکه به گوش کسی می رسه، بدون این فکر که شاید یه روز دشمنت شه! یکی که جنس خودم باشه.

هیچ چیزی بدتر از این نیست که کسی رو نداشته باشی که حدیث دل براش بگی. بی همزبونی بدترین درد دنیاست...

با من خودی تر از نفس، شدی و نشناختم تو رو

ساختمت و نشناختمت، نشناختم و باختم تو رو

آقای الف: من هستم!

خانم دال: آقای الف لطفا فردا که دارین تشریف میارین لطف کنید یه قوطی وایتکس "معطر بی بو" بخرید!!!!!! بگین با عطر لیمو باشه!

کلیه همکاران:

***

خانوم دال: آقای الف بی زحمت دوتا باتری "قلمی بزرگ" بخرید!

کلیه همکاران:

پ.ن. و صد البته این پست استعدادی به نام ستاره شکلاتی را نیز کشف کرد! بنده خانوم قریب به یه ساعت هست که دارم فکر می کنم واحد شمارش مایع سفیده کننده چیه؟! بسته؟! قوطی؟!چیه جدی؟! فکر کردم قوطی عقلانی تر هست، واسه همین قوطی نوشتم!

اون: اِ ! تیری هستی؟ بهت میاد نیمه دوم تیر باشی، آره؟

من: آره. حدس بزن چه روزی!

اون: 21 تیر؟

من: غلط جواب دادید. یه چراغتون خاموش میشه!

اون: حداقل یه راهنمایی کن

من: مصادف با یه واقعه تاریخی می باشد!

اون: آهااااااااان 22 تیر!!!!!!!!!!!!!!!

من:  حالا من و تولدم هیچی. جان من فقط بگو 22تیر چه واقعه تاریخی رخ داد!

پشت میز کارم نشسته ام. از پنجره اتاقمون خیابون رو میشه دید. صبح قشنگی به نظر می رسه، آفتاب با مهربونی می تابه و نسیم خنک صبحگاهی صورتت رو با مهربونی نوازش می کنه. سرم پایین و دارم کاری انجام میدم. یهو یه حس نامطلوب تو وجودم جاری میشه، حسی که هیچ سنخیتی با این صبح دل انگیز نداره! سرم رو بلند می کنم. در حین ناباوری می بینم پدر ماهبد وایساده جلوم! پدر که چه عرض کنم... بهترین حالتش این هست که بگم بریطانیای کبیر! هر دومون شوکه می شیم. پا میشم سلام می کنم و حال آقا ماهبد رو می پرسم! (چقدر دلم می خواست اون لحظه سرم رو می انداختم پایین و بی اعتنا به کارم مشغول می شدم! حیف که از من بر نمیاد!) در عین ناباوری سه سوت کارش رو راه می اندازم!!! ازم تشکر می کنه و میره.

تموم تنم به وضوح داره می لرزه، حتی نمی تونم خودکار رو تو دستم بگیرم. اینقدر حالم بد شده که قابل وصف نیست. مجبور میشم برم آب سرد به دست و صورتم بزنم تا شاید به وضعیت عادی برگردم... به همین آسونی صبح به اون قشنگی به یک صبح ... تبدیل میشه.

2) خوبین انشالا؟! ممنون منم خوبم! فعلا زنده ام به امید خدا!

3) خب، نه که یه مدت بود از خودم چیزی نمی نوشتم، گفتم شاید دوستان عزیز جویای احوالات روزمره ما باشند، ز همین روی بر آن شدیم که اخبار روزانه را به سمع و نظر شما برسانیم! و اما مشروح اخبار...

4) در ماه گذشته دو بار کارم رو تغییر دادم! حتی به مدت هشت روز ناقابل دوجا کار می کردم! اولی یک کارخانه چسب و رزین صنعتی و اینا بود دومی هم یک شرکت بیمه! حالا اینکه اینها بهم چه ربطی دارند و رفتن و آمدنم بهر چه بود، یک بحث مبسوطی است که در حوصله این پست نگنجد! فقط اجازه میخوام از همین تریبون از کلیه دوستان مدیریت بیمه و سایر رشته های مرتبط پوزش خالصانه بطلبم که با مدرک شیمی به حوزه استحفاظی شان تجاوز فرمودم! با تچکر!

5) آقا دو جا کردم اما یه قرون هم از هیچکدوم حقوق نگرفتم هنوز!

6) کوچولوتر که بودم فکر می کردم دنیا خیلی بزرگه، اما هرچی می گذره بیشتر به غلط بودن این نظریه پی می برم. به طوری که الان معتقدم دنیا قد یه نخوده! حالا چراش باشه واسه یه پست جداگانه طلبتون!

7) پیام خصوصی: هانی فردا غروب مرا بزنگول ببینم اون روز چی می گفتی دخیخا! هووووی... منتظرم! یادت نره؟! (عزیز خودت میدونی اون نقطه چین ها چیه دیگه؟! )

8) چندی پیش یه پست ملایم ناز گذاشتم اینجا. بعد یه بنده خدایی اومد یه کامنتی گذاشت که همون موقع دلم می خواست برم با ماهیتابه بزنم تو سرش! آقا دست بر قضا فهمیدم بنده خدا آشناست! اومده با اسم مستعار کامنت کرده! حالا از دیروز تا حالا تو این فکرم که با تابه معمولی نزنم، زشته! تابه چدنی بهتره! سنگینه بیشتر دلم خنک میشه! اووووووووف!

9) به قول مامان بزرگم خدا پدر آی پی و آی پی در بیار رو بیامرزه! وااااالا! (کپی رایت این کلمه مال خودمه! گفته باشم!)

10) در حال حاضر لباسهام وسط اتاق و اینا پهن است. دو روزه که میخوام مرتبشون کنم! وقت نمیشه به خدا! الان هم به صورت کاملا قاچاقی دارم می لاگم! یعنی مامان اگه ببینه از من چیزی باقی نمی مونه!

11) اطلاعیه شماره 5486: با پوزش از کلیه ببینندگان عزیز که درخواست پخش قسمت سوم سفرنامه نوروزی را داشتند. باید خدمت شما عرض شود که دست نوشته های قسمت سوم گم شد! تا حالا هم اگر اعلام نکردیم به خاطر این بود که امید داشتیم پیدا میشه! فقط همین رو بگم که کرمانشاه خیلی خوچل بود! حالا تمام سعیم رو می کنم به این ذهن فراموشکارم فشار بیارم بلکه یه سفرنامه تولید شد!

12) چی؟ خیلی پست مزخرف و بی سر و ته ای بود؟! جدیدا همه پستهام مزخرف شده؟! خب عزیزانم شما از آدمی که توی یه هفته سه تا شکست عشقی بخوره چه انتظاری دارید؟! نه، خداییش چه انتظاری دارید؟! جریان شکستها چیه؟ این هم باشه یه پست جداگانه طلبتان!

13) یا ستار!

دایی جان می فرمایند:

"تنها سربازی (اشاره به نیروی هوایی ارتش) هست که می تواند تن این پرسپولیسی های دو آتیشه لباس آبی بپوشاند!"

* سلام زبل خان!

خدا را رحمی ای منعم، که درویش سرکویت

دری دیگر نمی دانـد، رهــــی دیگر نمی گـیرد

برادر جان فردا صبح علی الطلوع باید برای خدمت مقدس زیر پرچم! اعزام شه! (خدمت سربازی هم مقدسه یا فقط دفاع مقدس مقدسه؟!) در هر حال حالا چه دفاع زیر پرچم مقدس باشه، چه نباشه مهم این است که یکدانه برادر ما را دارند می برن. مامان از صبح تا حالا یه ریز داره گریه می کنه اینقدر که شده شبیه خانوم کُتو یا مثلا اوشین و امثالهم! حالا تو هرچی میخوای بگو که "آخه مادر من فقط این نیست که، همه میرن. شتری که در خونه همه میخوابه". هی بگو "حالا خوبه جنگ نیست، پس مادرهایی که بچه شون رو فرستادن جبهه جنگ چی بگن؟ پس عزیز جون چی بگه که دایی رو زمان جنگ بردن دزفول؟! وسط اونهمه راکت و توپ و تفنگ؟!" حالا هی تو بگو، هیچ فایده ای نداره. شاید چون خودتم باور نداری حرفهات رو. خودتم میدونی که وقتی بره از اینی که هستی تنهاتر میشی. میدونی که پسری که لای پر قو بزرگش کردن چقدر بهش سخت می گذره. شاید چون خودتم داری تو دلت اشک می ریزی...

خیلی واسم سخته، تو این روزها که شاید تنها حامی و دوست من، برادرم بود، حالا از پیشم بره. شاید اگه چند سال پیش بود، یا حداقل زمانی بود که ماهبد پیشم بود اینقدر با رفتنش احساس خلا و تنهایی نمی کردم، اما حالا تو این شرایط... خیلی سخته...

می دونم الان میره مرد میشه برمی گرده، می دونم شاید این دوری باعث شه که من روی پای خودم بیشتر واسم، می دونم این دوری باعث میشه وابستگی های عاطفی کمتر شه و هزار و یک کوفت و مرض و دلیل دیگه. همه اینها رو می دونم. اما نمیشه یه کاری کرد این شتر بره گم شه از جلوی در خونمون؟! من داداشم رو می خوام...

پ.ن. اعصاب مصاب! تعطیله! خواستم مثلا قضیه رو خنده دار تعریف کنم اما نمیدونم چرا اینجوری شد! حوصله هم ندارم بشینم مطلب رو ادیت کنم. همینه که هست!

حذف شد!

دومی هم کسی نبود جز...جز... آقای ابطحی عزیز! کجا دیدمشون؟ نمایشگاه کتاب!! صحبت کوتاهی هم کردیم. کاملا واضح و مبرهن است که حتی روح ایشان هم از حضور وبلاگی به نام شکلات بی اطلاع می باشد! (منم چیزی نگفتم!!! آبروداری کردم، مگه نه؟!!)

خب، حالا شما حساب کنید  اگه اون کامنت مبنی بر انتخاب من جزء صد وبلاگ برتر صحت داشته باشه (که گویا صحت داره!) و اگه بنده خانوم عزمم رو جزم کنم که برم در اون گردهمایی شرکت کنم (که شاید برم!) احتمالا با دیدن اون همه بلاگر به صورت جاندار پس میفتم! حالا اگه با دیدن اونها هم پس نیفتم احتمالا از زور بی جنبگی می ترکم! حالا اگه به این دو دلیل نمیرم، احتمالا از خجالت نوشتن اینهمه خزعبل، جلوی اونهمه آدم حسابی از خجالت آب میشم میرم تو زمین! همین! والسلام علیکم و الرحمة الله و برکاته!

یعنی ببینید اوضاع چقده وخیم می باشد که من نیم ساعت تمام داشتم فکر می کردم "تاضع" می نویسن یا "تازه"!

در همین راستا...

خرقه پوشان دگر مست گذشتند و گذشت

قـصـه مــاست که در هـــر سر بـازار بمــاند