****

نشستم وسط یه عالمه کتاب و  کاغذ و طیف! دست نوشته ها رو تایپ میکنم. چشمام میسوزن بس که زل زدم به صفحه سفید ورد و ISIS. سعی میکنم مرتبشون کنم. الان فقط قالبش رو میسازم. اعداد و رفرنس و اینا باشه بعدا! حوصله ندارم. هم دلم میخواد زودی تمومش کنم هم حوصله پای کامپوتر نشستن رو ندارم. یه جورایی حس میکنم خفقان میگیرم! دارم به آینده ام فکر می کنم. برنامه های زندگیم!به آرزوهام. اینکه چقدر میتونم بهشون برسم! اینکه چقدرشون ناشی از جوگرفتگی حاده!!! به روز دفاع! نه نمیخوام به این فکر کنم. بذار یهو پیش بیاد. از فکر کردن بهش میترسم. استرس میگیرم. دوست دارم زندگیم رو خودم بسازم. دوست داشتم اینقدر وقت داشتم که همه چی رو باب میل خودم کنم.

می ترسم. از اون لحظه های زندگی که از دست تو خارج هستم می ترسم! بدم میاد، لجم می گیره! باید بشینی ببینی چرخ گردون و آدمهای از ما بهترون!!!! چی واست رقم میزنن!

چقدر مغزم حرف میزنه! از این سر دنیا تا اون سرش رو کمتر از صدم ثانیه طی می کنه!!! اینهمه فکر قد یه دنیا و دنیای خودم! تو سرم میچرخه! فکر کنم دارم هذیون میگم! مثل اون موقع که تب کرده بودم و همش فکر می کردم دزد داره میاد خونمون! همون موقع که مامان به بابا گفت تبش بالاست داره هذیون میگه، بعد هم بغض کرد!!

بدن من تحمل اینهمه آوار فکر رو نداره!

****

عنوان ندارد!

اومدم واستون یه خاطره خنده دار تعریف کنم، دور هم بخندیم دلمون وا شه اما نذاشتن! الان فقط اومدم بپرسم این جمله احمقانه و مزخرف رو کی گفته؟!

"دردی که تو رو نکشه، قوی ات می کند؟!" همین خرعبل رو فقط میخوام بدونم کدوم احمقی گفته! الان احتمالا من مردم(به ضم میم و فتح دال!) دیگه؟! آثاری از قوی شدن که در خودم نمی بینم، احتمالا مردم خودم خبر ندارم! همین. نقطه. تمام!

****

در باب شکلات آزاری!

ای کسانی که ایمان آوردید، همانا آهنگ های مورد علاقه تان را در ام پی تری خود گوش دهید و از ریختن آن در  ام پی تری دیگران بپرهیزید، بدانید و آگاه باشید که اگر شخص را آزرده خاطر کنید، لعنت ما بر شما باد و این از گناهان کبیره است! و اگر با دروغ سعی بر کتمان حقیقت کنید همانا آتش دوزخ در انتظارتان است.

پ.ن. مخاطب خصوصی داشت!

پ.ن.2: عزیز دل برادر نکن این کارها رو زشته، عیبه.

****

خب الان تو یه قسمت از سیکل وبلاگ نویسی افتادیم که همه چی اوکی هست، خودمان هم تقریبا اوکی هستیم. نمیدونم چه جوریاست زمانیی که حتی وقت برای سرخاروندن نداری از همه جات سوژه میزنه بیرون! اما الان خدا رو شکر انگار سوژه هام با محمود افغان به درک واصل شدن!!! دوستهای اینترنتی منم که به سلامتی یکی ره کعبه گرفت و یکی ره میخانه! یکی هم به غضب خدا گرفتار شد رفت عربستان!!!! از بقیه هم که فعلا اطلاعی در دست نیست! خلاصه اینکه وقتی میای می بینی چراغ همه خاموشه دلت کلا می گیره! فکر کنم باید به فکر دوستهای جدید باشم!

دوست داشتم مثل بچگیهام الان خاطره نویسی میکردم!!! اینقده خنده دار مینوشتم!

****

در کل خواستم از این تریبون از مانیتور عزیزم تچکر کنم و روی ماهش رو ببوسم! و اعلام کنم که پیشرفت علم همیشه به نفع بشریت و راحتی اون نیست! عصر ریزتراشه ها و زندگی کم حجم بعضی وقتها حجم راحت طلبی و اعتیاد ما رو در نظر نمی گیره. همین!! با تچکر مجدد!

پ.ن.  کاملا واضح و مبرهن هست که این پست رو برای چی گذاشتم دیگه؟! نیست؟! که اون پست پایینی بره پایین تر خب! همین!

زمانی بود دلی داشتیم و عاشق بودیم. روزگار، سر سازگاری با عاشقی ما نداشت. نشد، به همین راحتی. دل از غم عشق(شایدم غم روزگار) آتش گرفت و سوخت. یه تل خاکستر شد. سخت بود با یه تل خاکستر تو سینه زندگی کردن! اوایل می نشستم بالای سر این توده خاکستر و اشک می ریختم، نه یه ساعت، نه دوساعت، یک شبانه روز، بی وقفه، تا خود اذان صبح، تا سپیده سحر. و تو نمی دانی تمام شب رو بی صدا اشک ریختن چقدر سخته... کم کم دیدم تا نابودی کامل جسمی چیزی نمانده (واقعا هم چیزی نمانده بود) هیچ راهی نبود... باید می گذاشتی و می گذشتی... چشم بستم و توده خاکستر رو جایی نهادم و با یک حفره خالی توی سینه، راه افتادم... سخت بود، خیلی سخت. اما شدنی بود. راه دراز بود و تاریک، همسفری نبود، طاقت همسفر دیگری هم نبود. به تاریکی عادت کردم، به تنهایی خو گرفتم... تا مرز ویرانی کامل رفتم اما هرجور بود افتان و خیزان تو جاده زندگی طی طریق کردم...

و حالا تو عزیز، هربار که به بهانه دوست داشتن جاودانه من و غم خوردن برای تنهایی های من، بر میگردی تا خودت رو "توجیه" کنی این توده خاکستر رو زیر و رو می کنی، شعله ور می کنی و تمام وجود نیمه مانده من رو به آتیش می کشی. تموم خاطرات و روزهای سخت رو دوباره جلوی چشمام می آری. و این زندگی من رو مختل می کنه، مدتها طول می کشه تا دوباره خودم رو پیدا کنم و به شرایط قبلی برگردم.

عزیز تصمیمی که گرفتی یا درست بود یا غلط. یا عقل ناقص من اون رو درک کرد یا نکرد. اگر درست بود و عقل ناقص من اون رو درک کرد که هربار توضیح دادن و "توجیه" کردن نداره، اگر هم درست بود و عقل ناقصم درک نکرد که بازهم توضیح دادن نداره! چون عقل من از درک همچین تصمیم بزرگ و فداکارانه ای عاجزه! صبر کن عقلم رشد کنه، بالغ شه بعد اگه بازهم از درک این فداکاریت عاجز بود اون موقع بیا توجیه کن!! اگر هم تصمیمت غلط بود که چرا هربار با توجیه کردن خودت زندگی من رو از روال به اصطلاح عادیش! خارج می کنی؟!

البته همین جا، جا داره اعتراف کنم که عقل ناقصم از درک فداکاری های بی شائبه شما عاجزه! یعنی حتی اگر عاجز هم نباشه تصمیم شما را مردود اعلام می دارد! چون به جای من هم تصمیم گرفتی! از هر جهتی که نگاه کنی منصفانه نیست! نه از اصول دموکراسی پیروی می کنه، نه از اصول جوانمردی و نه حتی از اصول عقل و منطق(که تو همواره از اون دم می زدی!) و نه از هیچ اصول دیگه... می دونم که خودت هم به تصمیم خودت ایمان نداری، که اگه داشتی هربار سعی نمی کردی با هزار و یک دلیل بی سروته خودت رو توجیه کنی! مطمئنم که تا حالا حتی به دلایلی هم که گفتی دقت نکردی! چرا که هربار یه دلیل آوردی! برای آدمی که به کارش ایمان داره ذکر یه دلیل همیشگی کافیه!

ای عزیز رفته از دست، خواهشا دیگه غم تنهایی من رو نخور. تو کارت درست بود، من از اول اشتباهی بودم... خودم هم با این مشکلم(وسایر مشکلات مرتبط با این قضیه) کنار میام. ممنون که اینقدر به فکرم بودی و هستی! برو! برو که عادت می کنم به من بی رویا شده! خدا به همرات! نه نفرینی پشت سرت هست، نه آه سینه سوزی. من آدم آه و نفرین نیستم، اونم برای کسی که یه روز همه نفس و زندگیم بود...

فکر کنم قبلا این جمله رو بهت گفته بودم که "یا نرو، یا اگه رفتی دیگه برنگرد!" اما تو نه رفتی، نه موندی! من رو هم هاج و واج بین موندن و رفتن نگه داشتی...اما حالا بهت میگم برو... با اینهمه فداکاری جفاکارانه! سخته دوباره عاشقت شدن! برو. دیگه نه من اون ستاره ام، نه تو اون ماه شبهای تاریک. برو! از ما گذشت. برو، یاد تو ما را بس!

مولای سبزپوش گذشته از من که گذشت اما دیگه هیچوقت با کسی که هست و نیستش رو به پات ریخت این کار رو نکن...

چون همسفر عشق شدی، مرد سفر باش

هم منتــظر حـــادثه، هم فــکر خـــطر باش...

یه مدت که دچار سفر شدم! بعد هم دچار خرابی کامپیوتر بعد هم دچار اتفاقات زندگی و صد البته یک شوک!

اینقده اتفاقات جورواجور و یمین و یساری واسم افتاده که بتونم قد یه دفتر صد برگ بنویسم اما دست و دلم به نوشتن نمیره. الان هم اگه دارم می نویسم فقط به خاطر قولی هست که به پیرمرد دادم. حالا یه مشکلی وجود داره و اونم اینه که از چی بنویسم؟! کلی از این سوژه های جلف خنده دار تو ذهنم هست که به حال و هوای امروزم نمی خوره! حوصله غمنامه نویسی و این خزعبلات رو هم ندارم! اهل نوشتن فلسفه و منطق و مشکلات جامعه بشری و امثالهم هم که نیستم! دخترباز تیر!! هم که نیستم بیام از دختربازی هام بنویسم (اشاره ملیح به بعضی ها!) راجع به پیرمرد هم که بخوام بنویسم ریا میشه!! خلاصه اینکه نمی دونم راجع به چی بنویسم.

اممم. فکر کنم نوشتن راجع به پیرمرد از همه چی بهتره حتی اگه ریا بشه!

پیرمرد جنتلمن ترین و فهمیده ترین انسانی هست که تو زندگیم دیدم. حسی که بهش دارم یه حس احترام توام با ستایش هست. حتی فکر کردن بهش هم آرامش میاره. اینقدر خوب و کامل هست که هر روز از خدا بپرسم آخه چرا ...؟ اینقدر کامل هست که من با اینهمه اعتماد به نفس از روبرو شدن باهاش واهمه داشته باشم. خلاصه اینکه پیرمرد واسه دنیای تاریک و خموش من مثل یک معجزه بود. شاید خودش هم ندونه اما شده فرس درایوینگ من به دنیای دیگه. و در انتها اینکه من هلاک اون "جونور" گفتنشم!

با تچکر!

آدم یه دونه از این پیرمرد ها داشته باشه که بهت بگه: "من با دو تا بلاگر مراوده دارم، یکی تو، یکی هم ابطحی!" بعد تو هم از ذوق بمیری!

امشب هم بهش نگفتم! حتی نگفتم که میتونه رو من حساب کنه. حتی باهاش همدردی هم نکردم با اینکه دلم براش مچاله شده بود. حتی بهش نگفتم که وقتی سه روز پیش دیدمش چقده از دیدنش خوشحال شدم. حتی نگفتم که دلم می خواست برگردم و ببینمش، حتی نگفتم متوجه شدم که برگشت و نگام کرد. حتی نگفتم که متوجه شده بودم که یواش صدام کرد. می دونستم که میخواد عذرخواهی کنه. اما نمی دونم چرا جواب ندادم. شایدم دلیلش رو بدونم!

این تماس هفت دقیقه ای قد ده سال زندگیم رو جا به جا کرد. کاش گفته بودم. کاش گفته بود. کاش باور کرده بودیم. کاش اینقده دیر نبود...

2) بعد فکر کن راه بری به هر کجای این جهان هستی نگاه کنی عدد 1311 ببینی! آخه من نه، شما بگین این چه زندگی می باشد آخر؟!

3) بعدترش اینکه فکر کن سر به سر یه بنده خدایی بذاری و هی انگشترش رو به سخره! بگیری. بعد اونهم برگرده بگه خب اصلا برش دار مال تو! بعد تو هم در کمال پررویی برداری بذاری دستت! طرف هم از تو بی حواس تر فکر کنه گمش کرده و دو-سه روز دنبالش بگرده!!! بعد زنگ بزنه بگه تو برداشتی؟! خب باشه مال تو! منم که ماشالا با سلیقه! همونجوری انداخته بودمش ته کیفم! تا اینکه دیروز به خانوم دال نشونش دادم! تا ببینم چرا طرف اینقده داره واسش بال بال میزنه. بهم گفت این طلااااست! منم دو دستی زدم تو سرم! حالا می گید چک کار کنم؟! آخه دقیقا از فردای همون روز باهاش قهر کردم! با تچکر از خودم!

4) تست های مربوطه:

الف) چه جوری برم انگشتر رو پس بدم بهش؟!

ب) آخه یک انسان چقده می تونه مَنگول باشه که طلا و نقره رو از هم تخشیص! نده آخه؟؟!!

ج) ندارد!

5) راستی یادم رفت بگم دو ماهه من و دُری همکار نزدیک شدیم. یعنی دوتایی تو یه اتاق میشینیم! منتظر حرکات محیرالعقول من باشید زین پس! (دُری همون خانوم دال می باشد زین پس!)

6) من و دری فکر کنم به زودی بزنیم تو کار شناسنامه و پاسپورت! بس که من امضا جعل کردم، اون لیست بیمه درست کرد! من خودم که کلا هیچی بی حواس، اونم که ماشالا یکسره چسبیده به موبایل و تلفن! نتیجه اخلاقی اینکه آخر وقت وقتی داریم کارهای روزانه رو چک می کنیم می بینیم یا امضا ندارن! یا اشتباه پر شده! یا قلم خوردگی دارن! و تازه آغاز کار ما شروع می شود!!!! (سلام آقای ابی!)

7) خب کاملا واضح و مبرهن هم هست که جای آقای رئیس هم تایید می کنم دیگه؟؟

8) به نظر شما 355 می تونه شماره شناسنامه کی باشه؟! الان یه ماهه ذهنم مشغوله این مساله است!

9) به یه نتیجه مهم هم رسیدم و اون اینکه مهم نیست شخصی رو با همه متعلقاتش از زندگیت، دفترچه تلفن منزل و فون بوک موبایلت و... پاک کرده باشی. تا وقتی شماره اش رو بدون تامل به یاد میاری یعنی اون آدم هنوز خودش، سایه اش تو زندگیت به صورت پررنگ حضور دارن، هروقت فکر کردی تا شماره اش رو به یاد بیاری یعنی کمرنگ شده. یعنی باید خوشحال باشی!

10) نمیدونم دنیا واسه همه قد یه فنجون کوچیکه، یا فقط واسه من اینجوریه؟! مردم بس که راه رفتم و خوردم به آدمهای گذشته! به خدا راست میگم. باور نمی کنید از دیانا و هانی بپرسید. این دو تا شاهد!

11) یه میل زدم تهش نوشتم "ارادتمند همیشگی شما". راست گفته بودم. این حس رو داشتم و دارم. با اینکه در حقم هیچ کار نیکی نکرده بود. هیچی! چرا این رو تهش نوشتم واقعا؟؟

12) جمعه ها!

13) خیلی کار عقب افتاده دارم! خدایا پینوکیو آدم شد، من هنوز آدم نشدم!

آخه آدم به این دیوونه چی بگه؟!

***

یه طرف دیگه هم که معرف حضورتون هست زده نه تنها دهن مهن! ما رو آسفالت کرده، بلکه کلیه زندگی و متعلقاتش رو هم به گند کشیده! بعد از چند صباحی اس.ام.اس زده که تو از من دلخوری؟!!!!!! بعد چند صباح دیگه هم اس.ام.اس زده که میشه واسم دعا کنی فلان کارم ردیف شه!!!!!!!!

ایضا آدم به این انسان دل خجسته چی بگه؟!

***

یه بنده خدایی بوده که حالا نمی گم چقده در حقش نیکی نموده ام. یه روز نشسته تو چشام زل زده هرچی که نباید بگه رو گفته. منم نشسته ام مثل بچه آدم گوش می کنم هوور هوور اشک می ریزم! آی اشک می ریزم گوله گوله. یکی این هوا! شبشم تا خود صبح هی حرفهاش یادم میاد اشک می ریزم! صبح که من رو با اون چشمای پف کرده می بینه میگه: گریه کردی؟!!!! چرا؟!!!! کسی چیزی بهت گفته؟!!

آخه آدم چه جوری خودش رو نکشه آخه؟!

***

الان اگه بخوام از این موارد رو کامل بنویسم قد یه مثنوی معنوی می تونم بنگارم! نمی دونم من قابلیت بالایی در جذب دیوونه ها دارم یا دهان مبارک ما ضریب جذب آسفالت شدگیش بالاست!

دوست داشتم این اتوبان پایانی نداشت. می رفتم و می رفتم. اینقدر تو این جاده تاریک با این تن خسته می رفتم تـــــا... این جاده رو تو این روز و شب خسته می اومدم به شرطی که بدونم یه جایی تو سپیده دم این راه تموم میشه و به تو می رسم، تو رو پیدا می کنم، لمس می کنم...

خیلی تغییر کردم. شاید این تغییر زیاد هم بد نباشه. بزرگ شدم؟ شایدم پیر شدم. هرچی که هست می دونم اون ستاره یکی-دو سال پیش نیستم. خیلی بیشتر از یکی-دو سال بزرگ شدم. بعضی از این تغییرها رو خیلی دوست دارم. اون حسادت ها و فکرهای سنتی رفتن. این خیلی خوبه. دیگه مثل آدم بزرگ ها فکر می کنم و حقایق رو می بینم، نه دخترهای 15-16 ساله! آروم شدم، دیگه اونقدرها ورجه وورجه ندارم، جیغ نمی کشم، نمی خندم، ریسه نمیرم، لوس نمیشم. نمی دونم این تغییر خوبه یا بد. بعضی وقتها دلم واسه اون ستاره تنگ میشه، بعضی وقتها هم این ستاره آروم و ساکت رو دوست دارم. غمگین شدم و حساس. این تغییر رو دوست ندارم. ستاره غمگینی رو که میشینه یه گوشه و زار زار اشک می ریزه رو دوست ندارم. ستاره منزوی رو هم دوست ندارم. اما متاسفانه یا خوشبختانه من کمپلکسی از همه این خصلت ها هستم.

همه این تغییرات از اون ماه رمضان تا این ماه رمضان اتفاق افتاد. دقیقا بعد از یک سال بیشتر از همیشه بهم ثابت شد که دنیا دار مکافاته، که  از هر دست بدی، از همون دست می گیری. شاید خودمون متوجه نباشیم. شاید بد کنیم و طرف حتی آه هم نکشه اما مطمئن باش که عینش برات اتفاق میفته. من این رو به وضوح دیدم.

دیانا همیشه می گفت "ستو ما همیشه فکر می کنیم چرا آدمی که اینهمه بدی می کنه، جفا می کنه واسش دار مکافات نیست اما ما که بدی می کنیم زودی یه بلایی سرمون میاد." می گفت "مطمئن باش اونم تقاصش رو پس میده اما ما نیستیم که ببینیم." دیانا همیشه از من عاقل تر بود، راست می گفت. اونی که ماه رمضان پارسال عشقم رو از من گرفت... از دست دادن عزیز سخته، از هر نوعش که باشه...

دلم می خواست دنیا یه چندبار مطابق میل من می چرخید. دوست داشتم زندگی یه بارم غافلگیرم می کرد، خوشحالم می کرد. ولش کن اصلا. بگذریم...

برزخ زندگی من عین اون برزخی هست که حاج رضا توش گیر افتاده. عین همون. هولناک و بی انتها. با این تفاوت که هیچ مامان نرجسی وجود نداره تا من رو از اونجا نجات بده و من همچنان زل زده ام به آسمان و منتظرم...

خانه ای از شن و مه.

بالاخره امشب بغضم شکست...

خب اگه بودن که دیگه کاملا واضح و مبرهن هست که چرا آدم مجبور شد اون سیب رو بخوره!!!!

پ.ن. از ابتدا تا انتهای این پست سلام آقای چهل درجه!

نمی دونم نوشتن رسالت دارد یا نه، اما می دونم نوشتن قداست داره. پاکه، مقدسه. هنوزم تنها پناه من، تو تنهاترین لحظه ها نوشتنه. تو ویران ترین لحظه ها، تو شادترین لحظه ها. هنوزم وقت گریه سرم رو روی شونه های نوشتن میذارم. تنها چیزی که آرومم می کنه...